برای دلم

نباید حرفها رو در دل نگه داشت

human2 — Wed, 11 Nov 2009 08:12:11 GMT

دلم خیلی خیلی پره

پره از همه دلخوریها که نگفتم

پره از بی تربیتیها که توسط بچه ها در حق پدرشون انجام میشه

پره از رفتار بد پدر با بچه ها

پره از همه موقعیتهایی که داشتم و میتونم داشته باشم و ندارم و در موردش اعتراضی نمیکنم

شاید فکر میکردم باید بیشتر بشناسمش و اوئن منو بشناسه بعد تقاضامو مطرح کنم

اما دارم از درون تهی میشم

احساس میکنم دیگه رمقی برام نمونده

نمیدونم چه کنم

فقط برام دعا کنین . همین

اولین پست بعد از خیلی اتفاقها

human2 — Sat, 08 Aug 2009 11:41:29 GMT

برای اینکه یک دوست خوب داشته باشید یک دوست خوب باشید.

برایان تریسی

این شمایید که به مردم می آموزید چگونه با شما رفتار کنند.

وین دایر

شادی زمانی به وجود می آید که پندار - گفتار و کردارتان در یک جهت باشد.

گاندی

داستان دو برادر

human2 — Tue, 26 May 2009 07:38:56 GMT

سال هاي سال بود كه دو برادر در مزرعه اي که از پدرشان به ارث رسيده بود با هم زندگي ميکردند.

يک روز به خاطر يک سوء تفاهم کوچک، با هم جرو بحث کردند و پس از چند هفته سکوت، اختلاف آنها زياد شد و كار به جايي رسيد كه از هم جدا شدند.
دست بر قضا يک روز صبح در خانه برادر بزرگ تر به صدا درآمد. وقتي در را باز کرد، مرد نجـاري را ديد.

نجـار گفت: من چند روزي است که دنبال کار مي گردم، فکرکردم شايد شما کمي خرده کاري در خانه و مزرعه داشته باشيد، آيا امکان دارد که کمکتان کنم؟

برادر بزرگ تر جواب داد : بله، اتفاقاً من يک مقدار کار دارم. به آن نهر در وسط مزرعه نگاه کن، آن همسايه در حقيقت برادر کوچک تر من است. او هفته گذشته چند نفر را استخدام کرد تا وسط مزرعه را کندند و اين نهر آب بين مزرعه ما افتاد. او حتماً اين کار را بخاطر کينه اي که از من به دل دارد، انجام داده است .

سپس به انبار مزرعه اشاره کرد و گفت: در انبار مقداري الوار دارم، از تو مي خواهم تا بين مزرعه من و برادرم حصار بکشي تا ديگر او را نبينم.
نجار پذيرفت و شروع کرد به اندازه گيري و اره کردن الوار.

برادر بزرگ تر به نجار گفت: من براي خريد به شهر مي روم، آيا وسيله اي نياز داري تا برايت بخرم؟
نجار در حالي که به شدت مشغول کار بود، جواب داد: نه، چيزي لازم ندارم !
هنگام غروب وقتي کشاورز به مزرعه برگشت، چشمانش از تعجب گرد شد. حصاري در کارنبود. نجار به جاي حصار يک پل روي نهر ساخته بود !!!

کشاورز با عصبانيت رو به نجار کرد و گفت: مگر من به تو نگفته بودم برايم حصار بسازي؟
در همين لحظه برادر کوچک تر از راه رسيد و با ديدن پل فکر کرد که برادرش دستور ساختن آن را داده، از روي پل عبور کرد و برادر بزرگترش را در آغوش گرفت و از او براي کندن نهر معذرت خواست.
وقتي برادر بزرگ تر برگشت، نجار را ديد که جعبه ابزارش را روي دوشش گذاشته و در حال رفتن است...
کشاورز نزد او رفت و بعد از تشکر، از او خواست تا چند روزي مهمان او و برادرش باشد.
نجار گفت: دوست دارم بمانم ولي پل هاي زيادي هست که بايد آنها را بسازم....

مجسمه طلایی

human2 — Tue, 19 May 2009 05:52:18 GMT

بعد از مدتها مشغله فکری و کاری امروز تونستم براتون مطلب جالبی بنویسم. البته نتیجه گیری رو به عهده خودتون میزارم.

داستان بوداي طلايي:

سال 1957 در تايلند، معبدي رو به محل ديگري منتقل مي كردن .چند تا راهب مسئول جابجايي مجسمه ي بزرگ و سفالي بودا شدن. توي راه يكي از راهب ها متوجه تركي در مجسمه شد. راهب ها نگران شدن كه مجسمه آسيب ببينه، در نتيجه تصميم گرفتن شب رو همون جا استراحت كنن تا فكر كنن چه طوري اون رو منتقل كنن كه آسيب نبينه.

شب يكي از راهب ها كه از نگراني خوابش نمي برد يه چراغ قوه برداشت و به سراغ مجسمه رفت تا مطمئن بشه كه ترك ديگه اي توي اون نيست و ترك قبلي بزرگتر نشده. همين كه نور چراغ قوه رو به محل ترك قبلي تابوند، متوجه شد يه چيزي داره اون زير مي درخشه! اون اينقدر كنجكاو شد كه نتونست جلوي خودش رو بگيره و با يه قلم شروع به تراشيدن بوداي سفالي كرد!هر چي ترك بيشتر مي شد و لايه ي سفالي بيشتر مي ريخت، اون حيرت زده تر مي شد و بيشتر سفال رو مي كند! مي دونين اون چي ديده بود؟! اون با يه بودا كه از طلاي ناب بود روبرو شده بود! يك گنج عظيم و باور نكردني!

خيلي از مورخين گفتن كه در زمان حمله ي لشكريان برمه،يعني چندين صد سال قبل از اين ماجرا، راهب هاي بودايي تايلند اين بوداي زرين رو با لايه هاي گل رس پوشوندند، تا مانع دزديدن اون بشن.توي اون حمله همه ي اون راهب ها كشته شدن و اين مجسمه ، به صورت سفالي باقي موند تا سال 1957 _ يعني زمان جابجايي مجسمه_كه بوداي طلايي كشف شد!

زندگیتان به زیبایی بهار

درخواست از خدا

human2 — Sat, 07 Mar 2009 08:39:58 GMT

مهم این نیست که قشنگ باشی

قشنگ این است که مهم باشی

حتی برای یک نفر

نلسون ماندلا

روزهای بهاری زیبایی در پیش داشته باشین

human2 — Mon, 23 Feb 2009 04:43:34 GMT

سخنانی از دکتر وین دایر

من به دعا بصورت تقلايي براي رسيدن به نتايجي كه مي خواهم نگاه نمي كنم. دعا را چون ارتباطي با منبعم مي دانم و خود را از حاصل كار جدا مي كنم. به چيزهايي كه منكران راجع به بي اثر بودن نيايش مي گويند، كوچكترين توجهي نمي كنم.

سكوت پيشه مي كنم و انرژي دعا را بسوي دنيا راهي مي كنم و يقين دارم كه انرژي نيايش و ارتباط مستقيم با خدا، كاري كه انجامش را در نظر دارم را به انجام مي رساند. خواهش نفسم را از دعايم حذف مي كنم و به خدا به صورت يك بازرگان بزرگ آسماني يا ماشين داد و ستد غول پيكر در آسمانها نگاه نمي كنم. خدا ماشيني كه كالاهاي مفيد را به عده اي ميرساند و كالاهاي بدرد نخور را به ديگران غالب ميكند نيست.
مشكلات ما از زماني شروع مي شود كه خود را از چشمه مان جدا مي دانيم. فكر كن خدا اقيانوس است و تو يك ليواني. اين ليوان را در اقيانوس الهي فرو ببر تا يك ليوان خدا داشته باشي. البته نه به آن بزرگي و نه به آن قدرت اما با دعا ليوان وجودت را از خدا پر مي كني.

وقتي چيزي خود را از چشمه اش جدا مي كند، قدرت چشمه را از دست مي دهد. اما وقتي كه دوباره به دريا وصل مي شود مي تواند زندگي اش را تقويت كند و معجزات توليد كند. همه ي آنچه كه بايد بخاطر داشته باشيم اينست كه نفـس ما بسان آن قطره ي آبيست كه از چشمه اش جدا مي شود و بايد به طريقي به اين اقيانوس متصل شود. بعد از اين اتصال حسي، هر چه دعا كنيم، اجابت مي شود و جواب مثبت مي گيرد.
بعضي مواقع جواب به يك دعا منفيست كه به معني بي پاسخ ماندن نيست.

فقط به اين معني است:

فعلا نه

موتزارت

human2 — Tue, 17 Feb 2009 12:16:18 GMT

داستان زیر یک ماجرای فوق العاده تاثیر گذاره. حتما بخونید.

این داستان راجع به پسر کوچکی است که هر روز توسط مادرش به کلاس موسیقی میرفته ولی این پسر کودن بود و چیزی یاد نمیگرفت و مادرش اصرار داشت که این پسر موسیقی رو یاد بگیره. پس از مدتی معلم میبینه پسر دیگه کلاس نمیاد. ته دلش خوشحال شد و فکر کرد که مادر به این نتیجه رسیده که دیگه پسرش نمیتونه چیزی یاد بگیره از آوردن به کلاس منصرف شده.

چند هفته گذشت. آگهی و اعلانی دربارهء تک‌نوازی آینده به منزل همهء شاگردان فرستادم. بسیار تعجّب کردم که رابی (که اعلان را دریافت کرده بود) به من زنگ زد و پرسید، "من هم می‌توانم در این تک‌نوازی شرکت کنم؟". توضیح دادم که، " تک‌نوازی مربوط به شاگردان فعلی است و چون تو تعلیم پیانو را ترک کردی و در کلاسها شرکت نکردی عملاً واجد شرایط لازم نیستی." او گفت، "مادرم مریض بود و نمی‌توانست مرا به کلاس پیانو بیاورد امّا من هنوز تمرین می‌کنم. خانم آنور، لطفاً اجازه بدین؛ من باید در این تک‌نوازی شرکت کنم!" او خیلی اصرار داشت.

نمی‌دانم چرا به او اجازه دادم در این تک‌نوازی شرکت کند. شاید اصرار او بود یا که شاید ندایی در درون من بود که می‌گفت اشکالی ندارد و مشکلی پیش نخواهد آمد. تالار دبیرستان پر از والدین، دوستان و منسوبین بود. برنامهء رابی را آخر از همه قرار دادم، یعنی درست قبل از آن که خودم برخیزم و از شاگردان تشکّر کنم و قطعهء نهایی را بنوازم. در این اندیشه بودم که هر خرابکاری که رابی بکند چون آخرین برنامه است کلّ برنامه را خراب نخواهد کرد و من با اجرای برنامهء نهایی آن را جبران خواهم کرد.

برنامه‌های تکنوازی به خوبی اجرا شد و هیچ مشکلی پیش نیامد. شاگردان تمرین کرده بودند و نتیجهء کارشان گویای تلاششان بود. رابی به صحنه امد. لباسهایش چروک و موهایش ژولیده بود، گویی به عمد آن را به هم ریخته بودند. با خود گفتم، "چرا مادرش برای این شب مخصوص، لباس درست و حسابی تنش نکرده یا لااقل موهایش را شانه نزده است؟"

رابی نیمکت پیانو را عقب کشید؛ نشست و شروع به نواختن کرد. وقتی اعلام کرد که کنسرتوی 21 موتزارت در کو ماژور را انتخاب کرده، سخت حیرت کردم. ابداً آمادگی نداشتم آنچه را که انگشتان او به آرامی روی کلیدهای پیانو می‌نواخت بشنوم. انگشتانش به چابکی روی پرده‌های پیانو می‌رقصید. از ملایم به سوی بسیار رسا و قوی حرکت کرد؛ از آلگرو به سبک استادانه پیش رفت

آکوردهای تعلیقی آنچنان که موتزارت می‌طلبد در نهایت شکوه اجرا می‌شد! هرگز نشنیده بودم آهنگ موتزارت را کودکی به این سن به این زیبایی بنوازد. بعد از شش و نیم دقیقه او اوج‌گیری نهایی را به انتها رساند. تمام حاضرین بلند شدند و به شدّت با کف‌زدن‌های ممتدّ خود او را تشویق کردند.

سخت متأثّر و با چشمی اشک‌ریزان به صحنه رفتم و در کمال مسرّت او را در آغوش گرفتم. گفتم، "هرگز نشنیده بودم به این زیبایی بنوازی، رابی! چطور این کار را کردی؟" صدایش از میکروفون پخش شد که می‌گفت، "می‌دانید خانم آنور، یادتان می‌آید که گفتم مادرم مریض است؟ خوب، البتّه او سرطان داشت و امروز صبح مرد. او ناشنوا بود و اصلاً نمی‌توانست بشنود. امشب اوّلین باری است که او می‌تواند بشنود که من پیانو می‌نوازم. می‌خواستم برنامه‌ای استثنایی باشد."

چشمی نبود که اشکش روان نباشد و دیده‌ای نبود که پرده‌ای آن را نپوشانده باشد. مسئولین خدمات اجتماعی آمدند تا رابی را به مرکز مراقبت‌های کودکان ببرند؛ دیدم که چشم‌های آنها نیز سرخ شده و باد کرده است؛ با خود اندیشیدم با پذیرفتن رابی به شاگردی چقدر زندگی‌ام پربارتر شده است.

من هرگز نابغه نبوده‌ام امّا آن شب شدم. و امّا رابی ؛ او معلّم بود و من شاگرد؛ زیرا این او بود که معنای استقامت و پشتکار و عشق و باور داشتن خویشتن و شاید حتّی به کسی فرصت دادن و علّتش را ندانستن را به من یاد داد.

نامه خدا

human2 — Sat, 07 Feb 2009 06:28:18 GMT

یادداشتی از طرف خدا

به: شما

تاريخ : امروز

از: خالق

موضوع : خودت

من خدا هستم. امروز من همه مشكلاتت را اداره ميكنم .

لطفا به خاطر داشته باش كه من به كمك تو نياز ندارم. اگر در زندگي وضعيتي برايت پيش آيد كه قادر به اداره كردن آن نيستي، براي رفع كردن آن تلاش نكن .

آنرا در صندوق( براي خدا تا انجام دهد) بگذار . همه چيز انجام خواهد شد ولي در زمان مورد نظر من ، نه تو !

وقتي كه مطلبي را در صندوق من گذاشتي ، همواره با اضطراب دنبال(پيگيري) نكن .

در عوض روي تمام چيزهاي عالي و شگفت انگيزي كه الان در زندگي ات وجود دارد تمركز کن .

نااميد نشو ، توي دنيا مردمي هستند كه رانندگي براي آنها يك امتياز بزرگ است.

شايد يك روز بد در محل كارت داشته باشي : به مردي فكر كن كه سالهاست بیکار است و شغلی ندارد.

ممكنه غصه زودگذر بودن تعطيلات آخر هفته را بخوري: به زني فكر كن كه با تنگدستي وحشتناكي روزي دوازده ساعت ، هفت روز هفته را كار ميكند تا فقط شكم فرزندانش را سير كند.

وقتي كه روابط تو رو به تيرگي و بدي ميگذارد و دچار ياس ميشوي : به انساني فكر كن كه هرگز طعم دوست داشتن و مورد محبت واقع شدن را نچشيده..

وقتي ماشينت خراب ميشود و تو مجبوري براي يافتن كمك مايلها پياده بروي : به معلولي فكر كن كه دوست دارد يكبار فرصت راه رفتن داشته باشد.

ممكنه احساس بيهودگي كني و فكر كني كه اصلا براي چي زندگي ميكني و بپرسي هدف من چيه ؟

شكر گزار باش .

در اينجا كساني هستند كه عمرشان آنقدر كوتاه بوده كه فرصت كافي براي زندگي كردن نداشتند.

وقتي متوجه موهات كه تازه خاكستري شده در آينه ميشي :

به بيمار سرطاني فكر كن كه آرزو دارد كاش مويي داشت تا به آن رسيدگي كند.

تاثیر حرفهای زیبا

human2 — Sat, 31 Jan 2009 12:27:44 GMT

بعضی وقتها آدم به جایی میرسه که هیچ یک از جملات بزرگان روش تاثیری نداره....

و گاهی در چنان هیجانی بسر میبره که هیچ جمله منفی ای نمیتونه روش تاثیر بگذاره.

توی فیلم لاست هوگو شخصیه که فکر میکنه شماره هایی که باعث برنده شدن ۱۵۶ میلیاد دلار (اگه اشتباه نکرده باشم)شده براش بد یمنی آورده . و هر اتفاقی که میافته فکر میکنه به خاطر حضور اونه. دیشب قسمتی رو میدیدم که یاد حرفهای باباش افتاد که از رفتن به سیدنی منصرفش کنه چون معتقد بود اگر قرار باشه بدیمنی از بین بره در درجه اول خودشه که باید کاری بکنه نه دیگران...

و اینجا در دل جزیره سرسبز و زیبا با یک ماشین درب و داغون تصمیم میگیره شانسش رو امتحان کنه و با سرعت زیاد در یک سراشیبی خیلی خیلی تند که در انتها به صخره سنگی میرسید رانندگی رو شروع میکنه (در واقع میخوماست ماشین رو راه بندازه) با خودش تکرار میکنه هیچ نحسی وجود نداره ..... و به طرز خیلی ماهرانه ای صخره رو دور میزنه و نجات پیدا میکنه و از سرسبزی اون محیط نهایت لذت رو میبره.......

و یک جمله زیبا که قبل از امتحان ماشین میگه اینه که اگر قرار بر مردن باشه چرا از زنده بودنمون لذت نبریم...و بعد بمیریم. از همین الان غصه نبودن فردا رو بخوریم...

اگر این فیلم رو ندیدن حتمن ببینین. خیلی جالبه. انسان رو با شخصیتهای پنهانیش آشنا میکنه. اگر مثل من با هنرپیشه زندگی کنین

بارتولومیو

human2 — Tue, 27 Jan 2009 11:25:13 GMT

بارتولومیو میگه:

راه هایی که به آزادی ختم میشود همچون تعداد افراد بیشمار است

چون هر قلبی سفر مخصوص خود را دارد

و هر آگاهی تجربه ویژه خود را.

هر یک از شما دقیقا میداند کجا میخواد برود.

البته من نمیدانم کجا میخوام بروم. همیشه به دنبال شرایط با آرامش بیشتر هستم و الان که در آرامش تقریبا خوبی بسر میبرم راضی نیستم و دلم میخواد یه جور آرامش دیگه ای رو تجربه کنم...

تازه معلوم نیست در اون شرایط آرامش بیشتری وجود داشته باشه یا نه؟؟

پس چرا این زمان خوب و یا نسبتا خوب را هدر میدیم....